شخصيت خانوادگى پدرش يكى از نيك‌انديشان و پرهيزگاران اصفهان به نام حاج ميرزا محمّد جواد بود . وى در مقدمهء افاضهء القدير « 1 » از پدرش با صفات « التقى النقى » و شيخ آقا بزرگ از او با صفات « زبدة اهل السداد » ياد مىكند . « 2 » نياى او مرحوم حاج محمّد على شيرازى ، آراسته به زهد ، ورع و پرهيزگارى بود كه از كثرت نماز خواندن و عبادت كردن ، به « نمازى » شهرت داشت . « 3 » پدرش از شيراز به اصفهان مهاجرت كرد و شيخ الشريعه در آنجا به دنيا آمد . « 4 » تحصيلات آيت اللّه شيخ الشريعه پس از پشت‌سر نهادن دوران كودكى ، به مكتبخانه رفت و دروس ابتدايى را فراگرفت . سپس به شوق آموختن علوم دينى ، به حوزهء درس استادان حوزهء علميهء اصفهان شتافت و در محضر بسيارى از آنان زانوى ادب به زمين زد و توشه‌ها برگرفت كه به قرار زير معرفى مىشوند : 1 . حكيم فقيه ملا عبد الجواد مدرس خراسانى ، از بزرگان شاگردان شيخ محمّد تقى اصفهانى صاحب هداية المسترشدين

--> ( 1 ) . اصفهانى ، افاضة القدير ، ص 2 . ( 2 ) . تهرانى ، نقباء البشر ، ص 483 . ( 3 ) . امين ، اعيان الشيعة ، ج 8 ، ص 392 ؛ مدرس خيابانى ، ريحانة الادب ، ج 2 ، ص 317 ؛ معلم حبيب آبادى ، مكارم الآثار ، ج 5 ، ص 1816 : در اين كتاب احتمال ديگرى نيز آمده است كه به دليل آنكه ايشان از اولاد و بازماندگان « غازان خان » تركمان - كه به امر شاه عباس صفوى از ماوراء النهر به اصفهان كوچيد - است ، به نمازى شهرت يافته بود . ( 4 ) . شيخ الشريعه ابتدا به شريعة الحق ، سپس به شريعت اصفهانى ، و پس از آن به شيخ الشريعه مشهور شد . برادرانش نيز به حقيقت و طريقت معروف بودند . اگر در اعيان الشيعة ، ج 8 ، ص 391 ، او را ملقبيه شريعتمدار نگاشته ، ظاهرا اشتباه است .